Twee zijden van één Jurre
Jurre van 5 jaar werd bij ons aangemeld door zijn ouders met de opmerking dat ze door school gestuurd zijn. Jurre is regelmatig boos en niet te bereiken op school. Hij luistert niet naar de leerkracht, gaat zijn eigen gang en kan soms fysiek agressief reageren naar klasgenoten. Zijn ouders konden zich hier niets bij voorstellen. Ze zijn verschillende malen op school gaan praten met de leerkracht en gingen daarna altijd met twijfels over de leerkracht naar huis. Thuis zien ze hier namelijk helemaal niets van terug. Jurre is volgzaam, kan heerlijk zichzelf vermaken en is heel lief voor de poezen. Ook met neefjes en nichtjes, die regelmatig komen spelen, zijn er geen problemen met agressie. Jurre en zijn gezin wonen buitenaf en Jurre speelt veel buiten. Ook binnen kan hij urenlang spelen met zijn lego en knacks. De ouders van Jurre houden van de rust van het buitenleven en hebben een voorspelbaar dagritme. De leerkracht kan zich maar moeilijk voorstellen dat Jurre thuis zo volgzaam is. Ze denkt dat ouders gewoon niet willen dat er iets mis zou zijn met hun kind of zijn misschien wel bang dat ze iets niet goed doen. Bovendien hebben ze weinig vergelijkingsmateriaal omdat Jurre geen broertjes en zusjes heeft. Ouders vinden op hun beurt weer dat de leerkracht geen orde in de klas heeft en het veel te onrustig is.
Deze twee beelden lagen zo ver uit elkaar dat er onvoldoende overeenstemming was om een gemeenschappelijke hulpvraag te formuleren.
We hebben toestemming gevraagd om Jurre te mogen filmen en met elkaar naar de beelden te kijken. De ouders van Jurre waren verbaasd bij het zien van deze beelden.
We hebben zijn gedrag besproken vanuit het perspectief van prikkelverwerking. Thuis heeft Jurre relatief weinig prikkels en veranderingen. Hij heeft voldoende rust en kan na een schooldag de spanning ontladen door rustig te spelen. Op school daarentegen raakt Jurre snel overprikkeld. Hij lost dit op door zich af te sluiten en zich niet veel van anderen aan te trekken. Wanneer anderen hem toch “lastig vallen” bouwt hij snel veel spanning op en hij heeft nog niet geleerd hoe hij aan anderen kan vertellen dat hij even niet mee wil doen. Hij geeft een duw, weert hen af, en als dit niet genoeg is slaat hij van zich af. Het bleek geen groot probleem te zijn. Op school kreeg Jurre per dag een aantal kaartjes die hij kon inzetten om alleen te spelen. De leerkracht maakt voor Jurre (maar de hele klas had er plezier van) met pictogrammen het plan voor de dag extra duidelijk. Ook is ze gaan investeren in een momentje apart om te bespreken hoe het alleen spelen ging. Voordat Jurre gaat buitenspelen bespreekt hij met de leerkracht wat hij gaat spelen en met wie. Jurre ging ook vaker vriendjes vragen om bij hem thuis te komen spelen. Dit bleek een groot succes. Jurre heeft wat tijd nodig gehad om aan de reuring in de klas te wennen, maar door deze kleine stapjes is het een jongen geworden die sociaal is, geliefd en goed aangeeft wanneer hij even zelf wil spelen.