Senna leert te voelen
Toen Senna 4 jaar was ging ze eindelijk naar school. Ik vond het eerlijk gezegd een opluchting omdat Senna heel veel aandacht van me vroeg. Ik had net een tweede kindje en daar had ik ook mijn aandacht voor nodig. Ze sliepen allebei slecht en ik was oververmoeid. Helaas ging het op school niet goed. De juf kwam al snel met haar zorgen. Senna is onrustig en komt niet tot spelen. Ze is wel geïnteresseerd in andere kinderen en verstoort hun spel om aandacht te vragen. Meedoen lukt niet.
Ook alleen spelen lukt niet. Ze loopt onrustig rond en botst ook vaak tegen kinderen en spullen aan. Senna klaagt niet snel over pijn. Ze is een keer hard gevallen en staat op en speelt gewoon door. Dit herken ik thuis. Als peuter heeft ze haar teen gebroken en daar kwamen we bij toeval achter toen we voor de zekerheid foto’s genomen hebben na een val uit het klimrek. De juf vertelt dat ze tijdens de gymles en met het buitenspelen zo hoog klimt dat ze haar hart vast houdt. Ze lijkt geen gevaar te zien. De juf geeft aan dat ze haar handen vol heeft om de veiligheid voor Senna en haar klasgenootjes te bewaken. Ook dat herkende ik direct, maar dacht dat dit normaal was voor kinderen. Thuis wisten we ook niet hoe we haar rustig kunnen krijgen.
We zijn voor een sensomotorische onderzoek gegaan op aandringen van de juf. Bij het sensorische onderzoek viel op dat Senna het bijzonder leuk vond in de hangmat. Ze wilde hoger en hoger en zo uitbundig vrolijk had ik haar nog niet gezien. Ik kreeg de opdracht om dagelijks met haar te gaan schommelen en haar zo hoog te laten gaan tot ze stop zou zeggen. Nou zei dacht ik “ die gaat nooit stop zeggen…. “ Ik werd gewaarschuwd dat het inderdaad wel even kon duren. Ik mocht gaan juichen als Senna op een gegeven moment misselijk zou worden en stop zou zeggen. Het duurde een week en nog geen resultaat. Toen kregen we de opdracht om de schommel in te draaien en dan met een harde zwiep weer uit te laten draaien. En ja hoor na een paar dagen werd Senna misselijk en moest ook overgeven. Was dit dan een juichmoment? Nee, het was een begin. Nu kwam de opdracht om aan Senna te vragen of ze al kriebel in haar buik voelt. Als ze kriebel in haar buik voelt moest ze stop gaan zeggen voordat ze misselijk wordt. En ik was verbaasd; ze zei stop. Intussen gebeurde er nog iets. Senna huilde nooit, maar ze begon ook nu af en toe te huilen. Ik dacht dat ze haar zusje imiteerde en zo om aandacht vroeg. Het waren wel echte tranen en ik verloor mijn geduld. Ik had het gevoel dat we niet opschoten
Zo zijn we week in week uit zoekende geweest naar de ingang om het voelen weer “aan” te zetten. Het was een hobbelig proces maar Senna kan nu haar emoties uiten en weten we dat ze eigenlijk heel gevoelig is maar dit moest uitschakelen omdat het te veel voor haar was. We gaan nog vaak naar de schommel in de speeltuin en inmiddels zit ze zwemmen en daar geniet ze van.