Het was wel laat, maar nog net niet te laat
Enkele jaren terug kwam Jordy bij ons in de praktijk. Zijn verhaal is exemplarisch voor veel kinderen die onnodig vastlopen op jonge leeftijd. Toen Jordy bij ons kwam, was hij acht jaar en zat hij in groep 5. In groep 3 had hij hard gewerkt aan het lezen en schrijven, maar in groep 4 kostte hem dit veel moeite. Hij kon het tempo van de klas niet meer bijbenen. Jordy ging steeds meer de clown uithangen en probeerde met grapjes het toch leuk te maken. Grapjes die eigenlijk helemaal niet zo leuk waren. Omdat hij andere kinderen stoorde, werd Jordy vaak buiten de klas gezet. Zijn gedrag werd steeds grensoverschrijdender en was niet meer bij te sturen door de leerkracht. Thuis liet Jordy weten dat hij niet meer naar school wilde, omdat iedereen hem ‘haatte’. En ja, onder kinderen kan het er serieus wreed aan toe gaan.
Doordat Jordy niet op niveau kon komen, kreeg hij het gevoel dat hij niet aan de verwachtingen voldeed. Hij dacht dat hij dom was. Jordy praatte hier natuurlijk met niemand over, maar zijn gedrag vertelde heel veel. De kinderen vonden Jordy irritant en sommigen waren zelfs bang voor hem. De leerkracht had best veel geduld, maar dit raakte op een gegeven moment ook op. Het contact met Jordy werd daardoor steeds moeilijker.
Door het gedrag dat Jordy liet zien, was het duidelijk dat hij hulp nodig had. Door de lange wachtlijsten bij de geestelijke gezondheidszorg kon hij niet terecht voor een gedragsonderzoek. Ter overbrugging werd er gezocht naar individuele lessen om te ontladen en te ontspannen. Zodoende kwam Jordy bij ons in de praktijk en gingen we aan de slag. Al gauw kwamen we in het begeleidingstraject er achter dat de motoriek van Jordy nog niet op leeftijdsniveau was. Daar moesten we eerst mee aan de slag.
Vanuit de ontspanning die we met Jordy oefenden, kon hij zijn motoriek verder ontwikkelen. Wat waren wij blij dat Jordy door simpelweg veel te bewegen en te ontspannen weer verder kon. Na enkele maanden was niet alleen zijn motoriek verbeterd, maar ook zijn schoolprestaties gingen erop vooruit. Bovendien hervond hij de aansluiting bij zijn klasgenoten. Het gedragsonderzoek bij de geestelijke gezondheidszorg heeft dan ook nooit meer plaatsgevonden.
Hadden we Jordy maar een paar jaar eerder ontmoet. Dat had een hoop zorgen en verdriet bespaard!
